Veertien dagen voor Kerstmis 2007. Om zeven uur ’s morgens ging de bel. De verpleegster van het Wit‑Gele Kruis stond aan mijn voordeur. Ik strompelde uit bed, mijn linkervoet slepend achter mij aan. Het kostte mij moeite om de sleutel om te draaien. Ze vroeg wat er scheelde, maar ik kon bijna niets zeggen — enkel dat haperende heu… heu… heu…. Ze schrok. “Niet meer slapen, Geert. Ik bel de 100.”

In het Serruys stelden ze een hersenbloeding vast. Er viel niets meer te herstellen, enkel revalideren. Vijf weken lag ik op dezelfde kamer, elke dag kinesitherapie, elke dag opnieuw proberen.

Daarna kwam Imbo. De eerste dagen werd ik zo afgepeigerd dat ik niet meer wilde gaan. Ik was leeg, uitgeput. Ik sliep één volledige dag, alsof mijn lichaam een noodstop maakte. Maar ik begon opnieuw. Hard, lastig, koppig. Ik probeerde te schrijven, te tekenen. De oefeningen deden me denken aan vroeger, aan Gits, aan Dominiek Savio — alsof ik opnieuw door mijn jeugd moest om vooruit te kunnen.

Na zeven weken mocht ik naar huis. Ik was op weg.

In juni kwam de tweede hersenbloeding. Revalidatie in Ter Duinen, Nieuwpoort. Veel zwaarder. Ik belandde uiteindelijk in een rolstoel.

Vier jaar lang trok een donkere sluier over mijn leven. Geen boeken. Geen muziek. Geen radio. Geen televisie. Boos op iedereen. Een stilte die geen rust was, maar een afgesloten kamer.

Ik liet mezelf opnemen in de Sint‑Jozefkliniek. Pas na twee dagen vonden ze de oorzaak: mijn schildklier werkte niet meer. Een klein pilletje per dag — en langzaam kwam ik terug. Ik vermagerde, kreeg opnieuw levenslust, voelde dat ik weer wilde bewegen.

Dankzij mijn wilskracht, en dankzij Nathalie van Familiehulp, leerde ik opnieuw stappen. Niet spectaculair, maar echt. Stap na stap, dag na dag.

En er was Dedee. Haar steun, haar warmte, haar nabijheid. Geen grote woorden, maar een aanwezigheid die mij hielp om weer vooruit te kijken.

Dit is mijn verhaal: twee keer vallen, vier jaar duisternis, en toch weer opstaan. Niet door geluk, maar door wilskracht, hulp, liefde en koppigheid. Ik leerde opnieuw wandelen. Ik leerde opnieuw leven.