Tussen 1963 en 1968 was het Dominiek Savio-instituut in Gits voor mij veel meer dan een school. Het was een veilige haven, een plek waar zorg, geduld en geloof in de mens samenkwamen. Onder de bezielende leiding van directeur Dries (Andries) Favorel groeide deze instelling uit tot een uitmuntende school, gebouwd op menselijkheid, vakkennis en een diep respect voor elk kind, ongeacht zijn beperkingen. Zijn levenswerk was er één van wereldklasse: hij zag mogelijkheden waar anderen grenzen zagen, en hij gaf richting aan een team dat met hart en ziel werkte.

In die jaren kreeg ik er een degelijke opvoeding en een deskundige begeleiding van mijn handicap. Ik denk met grote tederheid terug aan de kleuterklas bij juffrouw Maria, waar warmte en geborgenheid vanzelfsprekend waren. De kinesisten meneer Karel Vanmassenhove en Fernand Van Cappel leerden mij stap voor stap vertrouwen krijgen in mijn lichaam, terwijl ergotherapeut Bosschaert mij met eindeloos geduld het schrijven bijbracht. Elk van hen liet een blijvende indruk na; hun inzet was geen plicht, maar een roeping.

In Gits heb ik karakter gekweekt en doorzettingsvermogen geleerd. Daar zijn mijn talenten volledig tot ontplooiing gekomen, werden mijn sterke kanten zichtbaar gemaakt en verder versterkt. Dankzij de niet-aflatende steun van het volledige team heb ik van mijn leven iets kunnen maken waar ik oprecht fier op ben. Ik besef ten volle welke mooie resultaten zij bij mij hebben bereikt. Mijn dankbaarheid is groot en blijvend: voor directeur Andries Favorel, voor het hele korps van deze bijzondere school, en ook voor mijn ouders, die mij de kans gaven daar te mogen zijn. Wat zij mij schonken, draag ik tot vandaag mee — als fundament, als herinnering, en als stille kracht.

Het Dominiek Savio-instituut in Gits ontstond uit een stille maar krachtige overtuiging: dat elk kind, ongeacht zijn kwetsbaarheid, recht heeft op waardigheid, ontwikkeling en toekomst. In een tijd waarin beperkingen vaak vooral als grenzen werden gezien, koos deze school resoluut voor een andere weg. Ze bouwde geen muren, maar bruggen. Bruggen van zorg, kennis, discipline en menselijkheid.

Vanaf haar ontstaan groeide de school uit tot een baken van hoop voor kinderen die elders moeilijk hun plaats vonden. Niet door grootsheid of uiterlijk vertoon, maar door dagelijkse toewijding, door handen die hielpen, stemmen die aanmoedigden en harten die bleven geloven. Het instituut ademde rust en regelmaat, maar ook warmte en vertrouwen. Hier werd niet enkel onderwezen — hier werd gevormd.

Centraal in dit verhaal staat Andries Favorel, de bezieler, de bouwer, de stille kracht achter alles wat het Dominiek Savio-instituut groot maakte. Zijn leven stond in het teken van dienstbaarheid. Hij had een uitzonderlijk talent om mensen samen te brengen rond één doel: het beste naar boven halen in elk kind. Met een scherp inzicht, maar vooral met een groot hart, gaf hij richting aan een team dat hij inspireerde door voorbeeld, niet door gezag.

Favorel geloofde rotsvast in de opvoedende kracht van structuur, maar evenzeer in de noodzaak van zachtheid. Hij begreep dat echte vooruitgang tijd vraagt, geduld vraagt, en bovenal vertrouwen. Onder zijn leiding werd de school een plaats waar talenten konden ontluiken, waar karakter werd gesmeed, en waar kinderen leerden dat ze méér waren dan hun beperking.

Het levenswerk van Andries Favorel laat zich niet meten in gebouwen of rapporten, maar in mensenlevens. In kinderen die later hun weg vonden. In volwassenen die fier terugkijken en beseffen: daar is iets fundamenteels gelegd. Zijn nalatenschap leeft voort in elke leerling die er zelfvertrouwen vond, in elk teamlid dat met hart en ziel werkte, en in elke herinnering die vandaag nog warm nazindert.

Het Dominiek Savio-instituut en Andries Favorel zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Samen vormen zij een verhaal van menselijkheid op hoog niveau — discreet, maar diepgaand. Een verhaal dat bewijst dat ware grootsheid vaak stil is, en dat echte opvoeding een daad van liefde is.