Recensie:

Bloedarend – De wraak van Wodan van Geert Ollieuz is een historische fantasyroman die de lezer meeneemt naar Oostende aan het begin van de twintigste eeuw. De auteur combineert lokale geschiedenis met mythologie en bovennatuurlijke elementen, waardoor een verhaal ontstaat dat tegelijk geworteld is in een herkenbare Vlaamse omgeving en zich opent naar een wereld van oude goden, vloeken en legendes. Het boek speelt zich af in het Westerkwartier, een wijk die in die periode volop in ontwikkeling was. Tegen de achtergrond van groei en modernisering wordt de gemeenschap plots geconfronteerd met een reeks gruwelijke moorden die de bevolking in angst dompelen.

Het centrale mysterie draait rond de geest van Bjorn, een Vikinghoofdman die volgens de overlevering vervloekt is. Zijn rusteloze aanwezigheid lijkt de oorzaak te zijn van het geweld dat de wijk teistert. Tegelijkertijd verschijnt de Völva Silva, een heks die heidense krachten oproept en zo het conflict tussen het bovennatuurlijke en de menselijke wereld aanwakkert. Tegenover deze dreiging staan de kinderen van moeder Fontaine, die een belangrijke rol krijgen in de poging om de vloek te doorbreken en de geest van Bjorn te bevrijden. Deze opzet geeft het verhaal iets van een klassieke strijd tussen licht en duister, maar dan geplaatst in een specifiek historische en geografische context.

Een van de sterke punten van de roman is de sfeer. Ollieuz maakt gebruik van het decor van het vroege twintigste-eeuwse Oostende om een bijna gotische spanning op te bouwen. De stad, met haar groeiende wijken en sociale veranderingen, vormt een passend toneel voor een verhaal waarin het verleden zich letterlijk in het heden manifesteert. De combinatie van historische setting en mythische invloeden zorgt ervoor dat het boek zowel als historische roman als fantasy gelezen kan worden. Het gebruik van elementen uit de mythologie – zoals de verwijzing naar Wodan en het concept van de bloedarend – geeft het verhaal bovendien een ruwe, archaïsche ondertoon die contrasteert met de burgerlijke wereld van de kuststad.

Ollieuz kiest voor een vrij rechtlijnige vertelstructuur waarin het mysterie van de moorden langzaam wordt ontrafeld. De spanning wordt opgebouwd door de voortdurende vraag naar de oorsprong van het kwaad en de manier waarop de personages daarmee omgaan. De kinderen van moeder Fontaine fungeren daarbij als moreel en emotioneel centrum van het verhaal: zij vertegenwoordigen de hoop dat de vloek kan worden doorbroken. Tegelijkertijd blijft de dreiging van Bjorn en de invloed van de Völva Silva voortdurend aanwezig, waardoor het verhaal een gevoel van onheil behoudt.

De thematiek van het boek draait in belangrijke mate rond schuld, wraak en verlossing. De vloek die op Bjorn rust en de pogingen om hem te bevrijden suggereren dat het verleden nooit volledig verdwijnt, maar zich in andere vormen blijft manifesteren. Dat idee wordt versterkt door de keuze voor een historische setting: de moderne stad die in aanbouw is, blijkt niet in staat om de oude krachten volledig te verdringen. Op die manier speelt de roman met de spanning tussen vooruitgang en traditie, tussen rationaliteit en mythe.

Stilistisch is Bloedarend toegankelijk geschreven. Ollieuz richt zich duidelijk op een breed publiek en kiest voor een directe vertelstijl die het verhaal vlot laat lezen. De nadruk ligt meer op het vertellen van het avontuur en het oproepen van sfeer dan op literaire experimenten. Daardoor komt het boek het best tot zijn recht als spannende, atmosferische roman waarin geschiedenis, folklore en fantasy samenkomen.