In het kader van mijn autobiografie bracht ik gisteren een bezoek aan het Dominiek Savio instituut te Gits waar ik als kind 5 jaar verbleef. In deze school voor kinderen met een fysieke beperking kreeg ik een vorming en opleiding die bepalend zou blijken voor mijn verdere leven.
We werden in de voormiddag hartelijk ontvangen door Ann Vandenhoucke, die o.a. instaat voor fondsenwerving en begeleiding van vrijwilligers. Na het bekijken van een powerpoint over de huidige toestand en uitleg over de werking heden ten dage, ook in andere scholen en instellingen zoals maatwerkbedrijven kregen we een rondleiding door de oude en nieuwe infrastructuur op het kasteel Mariasteen. Daarna trokken we naar de lagere afdeling, waar ik vroeger op internaat zat. Maar al die gebouwen zijn verdwenen, in de plaats staan gloednieuwe panden. Weg het Withuys dat hier al in de plaats stond van het oorspronkelijk klooster van de Witte Paters, weg de gezellige paviljoentjes waar we als kind met een achttal samenwoonden en naar de kleuterklas gingen, weg de therapiezaal waar ik zoveel zweet en tranen geplengd heb, weg het bad voor hydrotherapie waarin ik leerde zwemmen, weg de ergotherapie waar ik leren schrijven heb, weg de keuken waar de heerlijke geur van gebakken aardappelen ons altijd deed watertanden.
De aanpassing naar de huidige milieunormen zou meer gekost hebben dan een volledige nieuwbouw. In het belang van de kinderen had men de harde beslissing genomen om volledig van nul te herbeginnen. De nieuwe infrastructuur oogt fraai, goed te onderhouden en voorzien van de modernste snufjes om de kinderen in de meest optimale omstandigheden groot te laten worden en een stevige basis mee te geven. Maar voor mij lijkt het wat teveel klinisch proper en kil, ik mis die huiselijke nestwarmte die ik hier als kind mocht ervaren.
's Middags lunchten we in restaurant Molendries vlakbij waar vroeger de toegangspoort tot het domein stond. Die poort is al lang verdwenen net zoals de immense populier die hier naar de hemel prijkte. Op de plek van het restaurant stond ooit de eerste beschutte werkplaats, in een oud gebouw dat vroeger nog dienst deed als varkenshok. De maaltijd was voortreffelijk, in een aangename, gezellige eetplaats.
Na de middag reden we centrum Gits-dorp tot aan het ouderlijk huis van Gudrun Vanbiervliet, die jarenlang een administratieve functie vervulde in het instituut. Vorige week sprak ik Gudrun aan de telefoon. Ze klonk nog steeds alert en kranig alhoewel zij al een eindje de negentig gepasseerd is. Gudrun verwachtte me vol enhousiasme! "Kom maar langs de achterdeur want ik ben toch niet meer zo kwiek" had ze me verteld. Het werd een blij weerzien met haar. Aan de koffietafel haalden we herinneringen boven aan die beginjaren van de instelling. Met heimwee bladerden we door mijn fotoalbum vol kiekjes uit die tijd: het bezoek van koningin Fabiola aan onze school, de inwijding van een nieuwe vleugel door bisschop Desmedt, de bedevaart naar Lourdes, het huwelijk van juffrouw Rita. Ze wist me ook nog de famlienaam van mijn kleuterjuf Maria uit Assebroek en van de chauffeur van het busje, Wiestje, te vertellen. Met belangstelling bekeek ze ook het album waarin ik mijn kerstkaarten, die ik zelf teken, bewaar samen met persartikels over mijn romans en over de film 'HAZEGRAS' waarin ik een hoofdrol vertolkte. Ze was vol lof over mijn prestaties gedurende al die jaren. Maar toen ik haar zei dat alle lof naar haar en heel het team van Dominiek Savio ging die mij zo goed voorbereid hadden op mijn verder leven, moest zij een traantje wegpinken. En dan poseerde ze graag naast mij voor een foto. En dan was het al drie uur, we werden nog elders verwacht in Gits.
Na wat speurwerk reden we het voorpleintje van het klooster van de Zusters van Sint Vincentius à Paolo op. Daar werden we verwacht door zuster Liliane. Zij was vroeger verantwoordelijk voor de organisatie van het onderwijs en de opvang van de kinderen in Dominiek Savio. Gudrun had gezegd dat zuster Liliane wat hardhorig geworden was maar verder ook nog heel klaar van geest was. Zuster Liliane ontving ons in een knusse palloir wat herinneringen opriep aan de bezoekjes vroeger aan tante nonneke in het moederhuis Sint Monica in de Ooievaarlaan in Oostende. Ook zuster Liliane keek met pretoogjes in mijn fotoboeken. Ook hier haalden wij beiden goed herinneringen op aan die gouden tijden begin de jaren '60 van vorige eeuw. Ze lachte hartelijk toen ik haar abusievelijk met haar oude kloosternaam, zuster Mauritsia, aansprak. Ook zij wist me nog heel wat nieuwtjes te vertellen over die vervlogen jaren. Toen haalde zij oude fotoboeken boven waarin we naar oude bekenden speurden. Ook zuster Liliane was geroerd toen ik haar dankte voor de goede zorgen van haar en heel de ploeg van Dominiek Savio die mij goed op weg geholpen hadden aan het prille begin van mijn aards bestaan. Veel te vlug ging de tijd ook hier om. Zuster Liliane ging graag met mij op de foto. Bij het afscheid vloog zuster Liliane mij om de nek en drukte een innige zoen op mijn wang. Zwaaiend stond ze in de deur ons na te kijken toen we huiswaarts vertrokken.
Met een hoofd vol goede en mooie herinneringen na deze aangename dag kwam ik weer thuis, nog meer overtuigd dat ik mijn jaren in het instituut zeker op papier moet zetten; de rest van mijn verdere leven uiteraard ook. Maar ik kreeg de belofte van Ann van de school dat ik binnenkort het archief van Dominiek Savio zal mogen induiken!
Reactie plaatsen
Reacties